Mama [Evangeline Buno]

Paano ko ba sisimulan?
Tila may bigat sa kalooban;

Dahil siguro sa kasabikan,
Na kamay mo man lang ay mahagkan.

Mula ng larawan mo'y makita,
Sa KANYA ay hiniling na kita;

Palaging sa iyo'y nakikibalita,
Mahal kita, 'di man ako nagsasalita.

Unang marinig ang boses mo,
Tila ayaw bumuka ng bibig ko;

Ligayang dulot sa puso ko,
Hindi mapapantayan ng kahit sino.

Anak ang ako'y ituring mo,
Kaya anak mo'y mahal na mahal ko;

Tulad ng pagmamahal ko sa iyo,
Nakaukit na dito sa puso ko.

Matagal ko nang pinananabikan,
Na ikaw man lang ay mahagkan;

Kung alam mo lang ang dahilan,
Kulang na lang, ako'y galing sa 'yong sinapupunan.

Palagi kang laman ng kwentuhan,
Dahil pareho daw tayo ng kapalaran;

Laging birit sa bidahan,
Walang sosyal sa katawan.

Akin pong nararamdaman,
Na mabuti ang iyong kalooban;

Hangad mo lagi'y kaligayahan,
At sa mga anak ay pagmamahalan.

Hindi man po sa ngayon,
Alam kong darating ang panahon;

Magkakatagpo tayo duon,
Payagan mong sa bisig ko kita'y maibaon.

Pwede po bang may isang hiling ako?
Pagyoyosi mo po sana'y maalis mo;

Dahil ayokong maapektuhan ang kalusugan mo,
Mahal kita ng taos dito sa puso ko...

IKAW ang nag-iisang MAMA sa buhay ko.

Evangeline Buno