Silip sa Diwata | Maikling Kwento sa Anyong Tula

Ang tulang inyong mababasa ay pawang kathang isip lamang, sadyang ginawa para paganahin ang inyong imahinasyon sa pamamagitan ng pagbabasa.

Hindi ako mapakali,
sa dalagang nakita ko kagabi;

Sulyap na singbilis ng tutubi,
ala-ala ng bawat sandali.

Buntong hininga ang sa akin'y lumabas,
mukha ko'y naging maaliwalas;

Kakaiba itong aking dinanas,
tibok ng puso ko'y pagkalakas-lakas.

Hinabol ko siya ng tingin,
siya namang lingon sa akin;

Mata namin'y nagkita sa dilim,
titig n'ya sa akin'y pagkalambing-lambing.

Mga paa ko'y aking hinakbang,
papalapit sa kanyang kinaroroonan;

Ngunit ano itong aking nararamdaman,
tila ako'y kinikilabutan.

Sa aking marahang paglapit,
sapul ako sa ngiti nyang malagkit;

Bakit unti-unti niyang hinubad ang damit?
tanong sa sarili habang papalapit.

Patakbo siyang umalis,
tila nais na ako'y tumugis;

Hinabol ko siya nang mabilis,
hanggang makalag ang aking bigkis.

Sa muog siya ay pumasok,
ako naman'y napasubasob;

Humanap ako't nagkubli,
isiniksik ang aking sarili.

Sa 'di kalayuan aking nakita,
itong dalaga'y may kung anong ibinuka;

Dagling liwanag ang sumukob sa kanya,
ako'y lubhang natulala.

Siya pala'y isang diwata,
na nagkukubli sa katawang lupa;

Kutis niya'y makinang na lana,
mukha niya'y maamong talaga.

Ako ay kagyat na lumisan,
pagnanasa ko'y dagling naparam;

Itong dalaga na aking sinundan,
isa palang diwata at ako'y sinubukan lamang.

Diwata