Kapalaran sa Gitna ng Hamog

Nang ang ulap ay bumaba sa lupa,
Naging hamog na ating inaakala;

Halik na may kasamang luha,
Pagmamahal ng Diyos na may pagpapala.

Habang naglalakad sa mahamog na daan,
Muling nagbabalik alaala ng nakaraan;

Ang diwa tila nasilaw sa kalabuan,
Ng hamog na aking nilalakaran.

At ang isip ay hinayaang,
Pagbigyan ang nararamdaman;

May takot man sa patutunguhan,
Susulong pa rin 'pagkat ito'y kailangan.

Habang ginaw sa balat ay nanunuot,
Patuloy ang hakbang upang makapasok;

Pagsisikap na pamana ni ama,
Nananatili sa aking alaala.

Nais mang mata ay ipikit,
Upang liwanag ay may kapalit;

Kapayapaang hinahanap nang pilit,
Hanggang sa kalamnan ay manginig.

Kalayaan sa sariling kulungan,
Sa isip tila isang kabaliwan;

Ang pigilan ang nararamdaman,
Isang malaking kalokohan.

Tutulungan kita sabi ng tinig,
Manalig ka at sa Akin ay makinig;

Sa iyo ay may nakalaang kapalarang,
Matagal ko nang pinaghandaan.

Hamog man ay parating nariyan,
Patuloy ka lang sa iyong nilalakaran;

Lukso ng damdamin ay minsang pagbigyan,
Ngunit iyong kapalaran ay may magandang katapusan.

Tula sa Kapalaran