Practical Thoughts
Minsan sa tahimik na umaga, habang pinagmamasdan ko ang sariwang dahon na kumikislap sa araw, biglang pumasok sa isip ko ang tanong: bakit kailangan pa nating mamuhay sa mga makamundong gawain kung sa simula’t simula pa lang ay ang Ispiritu ng Diyos ang nagbigay ng buhay sa ating katawang lupa? Sa Genesis, malinaw ang larawan, mula sa alabok ay hinubog tayo, at ang hininga ng Diyos ang nagbigay-buhay. Hindi ba’t sapat na ang espirituwal na pinagmulan natin? Bakit pa ang trabaho, ang pang-araw-araw na gawain, ang pakikibaka sa mundo? Ito ang tanong na hindi ko matatanggihan. Sa pagmumuni-muni, natuklasan ko na ang sagot ay hindi pagtakas sa mundo kundi mas malalim na pakikisangkot dito. Ang espirituwal na buhay ay hindi para sa paglayo; ito ay para sa pagbuhay ng layunin sa loob ng nilikhang mundo. Ang katawan at espiritu ay hindi magkalaban, sila ay magkasama sa isang banal na disenyo.
Ang Unang Hininga at ang Alabok na Katawan
Sa Genesis 2:7, makikita natin ang pinakasimpleng ngunit pinakamalalim na sandali ng paglikha. Hinubog ng Diyos ang tao mula sa alabok ng lupa, at hiningahan Niya ito ng hininga ng buhay. Hindi ito simpleng himala ng biology. Ito ay deklarasyon na tayo ay hybrid, lupa at langit, materyal at espirituwal, sa iisang nilalang. Ang katawang lupa ay hindi aksidente o kulang. Ito ay sadyang ginawa upang tayo ay makapamuhay sa mundo na Kanyang nilikha. Kung ang Ispiritu ay nagbigay ng buhay, hindi ito upang tayo ay agad umakyat sa langit at iwan ang lupa. Sa halip, ang hininga ay nagbigay sa atin ng kakayahang maging katiwala sa hardin, mag-alaga, magtrabaho, at magmahal sa loob ng oras at espasyo.
Kapag iniisip natin na “makamundo” ang lahat ng gawain sa lupa, madalas nating hinahati ang buhay sa dalawa: ang sagrado at ang sekular. Ngunit ang Genesis ay hindi ganito ang nagtuturo. Ang unang trabaho ng tao ay mag-alaga ng hardin. Hindi ito “espirituwal” sa paraang panalangin o pagsamba sa templo. Ito ay pagbubungkal ng lupa, pagbibigay ng pangalan sa mga hayop, at pakikipag-ugnayan sa nilikha. Ang gawaing ito ay banal dahil ito ay isinagawa ng taong may hininga ng Diyos. Ang pagiging makamundo, kung gayon, ay hindi kasalanan sa sarili nito. Ito ay konteksto kung saan dapat magningning ang espirituwal na buhay.
Sa araw-araw na buhay, madalas nating maramdaman ang tensyon. May trabaho na kailangang tapusin, bayarin na dapat bayaran, pamilya na kailangang alagaan. Minsan ay tila ang mga ito ay humahatak sa atin palayo sa “mas mataas” na bagay. Ngunit kung ang Ispiritu ang nagbigay ng buhay sa katawan, ibig sabihin ang katawan at ang mga gawain nito ay may bahagi sa plano. Hindi tayo tinawag upang maging espirituwal na mga multo na lumulutang sa ibabaw ng lupa. Tinawag tayo upang maging mga taong may laman at dugo na may hininga ng Diyos, na gumagawa ng mabuti sa loob ng mundo.
Ang Kalikasan Bilang Paalala ng Banal na Disenyo
Tingnan natin ang kalikasan. Ang puno ay hindi nagtatanong kung bakit kailangan nitong mag-ugat sa lupa. Ito ay natural na gumagawa nito dahil doon ito nabubuhay at doon ito namumunga. Ang ibon ay hindi nahihiya sa paglipad at paghahanap ng pagkain. Ang ilog ay hindi tumitigil sa pagdaloy dahil “makamundo” ang tubig. Ang lahat ng nilikha ay sumusunod sa disenyo nito nang buong puso. Tayo naman, bilang mga may malay, ay madalas na nag-aalinlangan. Pinipili nating ihiwalay ang espirituwal sa praktikal, ang panalangin sa trabaho, ang pagsamba sa pang-araw-araw na gawain.
Ngunit ang kalikasan ay tahimik na nagtuturo. Ang araw ay sumisikat sa mabuti at masama. Ang ulan ay bumubuhos sa magandang lupa at sa tigang. Ang cycle ng buhay at kamatayan, ng pagtubo at pag-aani, ay patuloy na nangyayari. Kung ang Ispiritu ng Diyos ang nagbigay ng buhay sa atin, dapat nating unawain na ang ating pakikilahok sa cycle na ito ay hindi hadlang kundi ekspresyon ng buhay na iyon. Ang pagtatrabaho sa hardin ng mundo, kahit ito ay opisina, kusina, o farm, ay paraan ng pagsasabuhay ng hiningang ibinigay.
Minsan, kapag ako ay naglalakad sa hardin o sa parke, napapansin ko kung paano ang bawat dahon ay may lugar. Walang dahon ang nagsasabing “mas mahalaga ang aking pagiging berde kaysa sa aking pagbibigay ng lilim.” Parehong bahagi sila ng iisang layunin. Gayundin tayo. Ang oras ng panalangin at ang oras ng trabaho ay hindi magkaaway. Pareho silang maaaring maging espasyo kung saan ang hininga ng Diyos ay gumagalaw sa pamamagitan natin.
Ang Praktikal na Kahulugan ng Dual Nature
Ang tanong na “bakit kailangan pang mamuhay sa makamundong gawain” ay madalas na nagmumula sa pagod o mula sa pagnanais na makawala sa hirap. May mga araw na ang mundo ay tila mabigat, mga deadline, mga problema sa pera, mga relasyong komplikado. Sa mga sandaling iyon, ang ideya ng “espirituwal na buhay” ay tila mas kaakit-akit dahil ito ay tila mas malinis, mas tahimik, mas malayo sa gulo. Ngunit ang Genesis ay nagpapaalala sa atin na ang hininga ay ibinigay sa katawan na nasa lupa. Ang buhay na ibinigay ay buhay na dapat isabuhay dito at ngayon.
Praktikal na pagsasalita, nangangahulugan ito na ang ating trabaho ay maaaring maging pagsamba. Ang pagluluto para sa pamilya ay maaaring maging akto ng pagmamahal na may hininga ng Diyos. Ang pagtuturo sa mga bata, ang pag-aayos ng tahanan, ang pagtupad sa tungkulin sa trabaho, lahat ng ito ay maaaring maging ekspresyon ng buhay na ibinigay. Hindi kailangang maging “relihiyoso” ang gawain upang maging banal. Kailangan lamang itong gawin nang may kamalayan na tayo ay may hininga ng Diyos sa loob.
Isa pang praktikal na aral: ang katawan ay kailangan ng pahinga, ng pagkain, ng galaw. Ang Ispiritu ay hindi nagbigay ng buhay upang ipagwalang-bahala ang katawan. Sa katunayan, ang pag-aalaga sa katawan, pagkain nang tama, pag-eehersisyo, pagtulog, ay bahagi ng paggalang sa regalong ibinigay. Kapag pinababayaan natin ang katawan, pinababayaan din natin ang sisidlan ng hininga. Kaya ang “makamundong” pag-aalaga sa sarili ay hindi selfishness; ito ay stewardsip.
Pagbabalik sa Hardin ng Araw-araw
Paano natin isasabuhay ito? Una, baguhin ang pananaw. Sa tuwing nagsisimula ang araw, alalahanin na ang hininga na iyong hinahabol ay regalo. Ang bawat gawain, kahit tila maliit, ay maaaring maging oportunidad upang ipakita ang buhay na iyon. Pangalawa, huwag hatiin ang araw sa “oras ng Diyos” at “oras ng mundo.” Gawing iisa ang lahat. Ang panalangin ay maaaring mangyari habang naglalakad papunta sa trabaho. Ang pasasalamat ay maaaring umusbong habang naghuhugas ng pinggan. Pangatlo, tanggapin ang limitasyon. Ang katawang lupa ay may hangganan. Hindi ito kahinaan; ito ay paalala na tayo ay umaasa sa Diyos araw-araw.
Sa aking sariling karanasan, kapag sinusubukan kong “maging espirituwal” sa pamamagitan ng paglayo sa mga gawain, mas lalo akong nauubos. Ngunit kapag tinanggap ko na ang mga gawaing ito ay bahagi ng disenyo, may bagong lakas na dumarating. Ang trabaho ay hindi na hadlang; ito ay field kung saan maaaring gumalaw ang Ispiritu. Ang pakikipag-usap sa kapwa ay hindi na distraction; ito ay oportunidad upang magdala ng liwanag. Ang pagod ay hindi na katibayan ng kabiguan; ito ay paanyaya upang magpahinga sa Diyos.
Ang Buhay na May Layunin sa Lupa
Ang pinakamalalim na sagot sa tanong ay ito: kailangan nating mamuhay sa makamundong gawain dahil doon tayo inilagay. Ang Ispiritu ay nagbigay ng buhay upang tayo ay mabuhay nang buo, hindi bilang mga estranghero sa mundo kundi bilang mga anak na may responsibilidad dito. Ang Genesis ay nagtatapos sa isang hardin na kailangang alagaan. Hindi ito nagtapos sa isang utos na umalis agad. Ang buhay na may hininga ng Diyos ay buhay na may kamay na marumi sa lupa, may pawis sa noo, at may pasasalamat sa puso.
Kapag tinanggap natin ito, nagbabago ang lahat. Ang araw ay hindi na labanan sa pagitan ng espiritu at katawan. Ito ay kooperasyon. Ang Ispiritu ay gumagalaw sa pamamagitan ng ating mga kamay, ng ating mga salita, ng ating mga desisyon. Ang mundo ay hindi kaaway; ito ay field ng misyon. At ang bawat ordinaryong araw ay maaaring maging ordinaryong himala, dahil ang hininga na nagbigay-buhay sa simula ay nananatili pa rin sa atin ngayon.
Kaya sa susunod na magtanong ka kung bakit kailangan pang mamuhay sa mga gawaing ito, alalahanin ang alabok at ang hininga. Ikaw ay nilikha para sa pareho. Mamuhay nang buo. Magtrabaho nang may layunin. Magpahinga nang may pasasalamat. At hayaang ang Ispiritu na nagbigay ng buhay sa simula ay patuloy na huminga sa pamamagitan ng bawat yugto ng iyong araw.
